Κοινοποίησέ το ...

Ανθρώπινη Σκέψη ...

Αν σκεφτόταν ΛΙΓΟ περισσότερο ο Καθένας μας ... θα ήταν ΠΟΛΥ καλύτερα για Όλους μας !!!

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Ποιος έχει ψυχή να βγάλει φωνή; Για ν' ακούσω! Για να δω! Πάμε, όσοι ζωντανοί !!! ...

Ξέρω ότι θα φάω πάλι τα Μούτρα μου, αλλά δεν μπορώ να μείνω ατάραχος... με τόσες Ταραχές που γίνονται.














D S V




Όσοι Ζωντανοί


Στίχοι: Αρτέμης - Ευθύμης
Μουσική: Μη διαθέσιμο
Πρώτη εκτέλεση: Αρτέμης - Ευθύμης


(Ευθύμης)

Δέκα, εννιά, οκτώ, επτά, έξι, πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα
και... ξεκινά ή λαίλαπα. Κοίττα με! Επέστρεψα.
Κατεβατά ακατέβατα σου έγραψα,
Μου έλειψες. Ξέρω, σου έλειψα,
Προσωπικά θα τηρούσα σιγήν ιχθύος,
καθώς δεν με ελκύει ο δημόσιος βίος.
Δεν τους κάνω, όμως, την χάρη να σιωπήσω τελείως,
Ξεσηκώνουμε κόσμο δέκα χρόνια, αισίως.
Εγώ άπλα εκπροσωπώ αυτούς που πονάνε μα, προχωράνε
Ρυθμό δε ξεπουλάνε.
Κι αυτό θα πρέπει να 'ναι σκληρό Μα, το κρατάμε αιχμηρό,
όπως τ' αγαπάμε καιρό, όπως το θυμάμαι κι εγώ.
Το κουβαλάμε ως εδώ για τις χιλιάδες παιδιών πού το τραγουδάνε.
Αυτών πού περπατάν την οδό πού περπατάμε.
Γι' αυτό θα πρέπει να 'ναι επικό όπως το ζητάνε.
Λοιπόν, ποιοι πολεμάνε;

Να δω! Για πάμε, όσοι ζωντανοί!

Επιμελώδημα:

Ποιος έχει παλμό; Ποιος έχει λόγο;
Ποιος δεν δέχεται να πάει με τον όχλο;
Ποιος έχει ψυχή να βγάλει φωνή;
Για ν' ακούσω! Για να δω!
Πάμε, όσοι ζωντανοί!
Και... Ποιος έχει σφυγμό; Ποιος έχει πνεύμα;
Ποιος δεν δέχεται να πάει με το ρεύμα;
Ποιος μπορεί να ξαναβγάλει φωνή;
Για ν' ακούσω! Για να δω!
Πάμε, όσοι ζωντανοί! Και...
Ποιος μπορεί να ξαναβγάλει φωνή; (Α!)
Ποιος μπορεί να ξαναβγάλει φωνή; (Ε!)
Ποιος μπορεί να ξαναβγάλει φωνή; (Α!)
Ποιος μπορεί να ξαναβγάλει φωνή; (Εεε!)





(Αρτέμης)

Εκπροσωπώ το λευκό και το γαλάζιο, το ύφος μου δε το αλλάζω,
σου βάζω σπαζοκεφαλιά με κάθε ρίμα.
Ά - Ρ - Τ - Έ - Μ - Ή - Σ,
μέσα απ' το σκληρό πυρήνα.
Ηχεί σειρήνα, μόλις κάνω βήμα μες την αίθουσα.
MCs πετρώνουν λες κι αντικρίσανε τη Μέδουσα!
Βιώνουν άμεσα μία τραγωδία, όπως ή Τέκμησσα κι ο Αίας,
κατόπιν κάθε νέας κινήσεως μου.
Στου κόσμου την γκρίζα ζώνη ρίχνω χρώμα ακόμη,
όπως άλλοτε ο χρωστήρ του Δημητρίου ΠικιώνηΙ
Βγαίνω απ' την ραστώνη, ξαναμπαίνω στο παιχνίδι,
στοιχίζω με το σθένος του βυζαντινού Πισσίδη.
Γεννήθηκα μ' αυτό, γι' αυτό μην απορείς!
Με συγχωρείς, να μ' ακουμπήσεις δεν μπορείς,
όσο κι αν θες!
Δίχως υπερβολές, έχω πιο πολλές μορφές
κι απ' αυτές πού 'χε ο άλιος γέρων ο Πρωτεύς, Δες!
Σαν τον Κοσμά Φλαμιάτο, φέρνω τα πάνω κάτω και τα κάτω πάνω,
τον ρυθμό μου δε τον χάνω,
Δέκα χρόνια προσφοράς στο υπερφυσικό τραγούδι.
Πάμε όσοι ζωντανοί σαν τον Ίωνα Δραγούμη!
Να, δω!

(Επιμελώδημα)


Αν σας άρεσε η ανάρτηση... κάντε κοινοποίηση με το κουμπί Share. Μπορείτε να την στείλετε κατευθείαν με E-mail.... πατώντας "Share", στη συνέχεια το Φακελάκι "E-mail", και τέλος το φακελάκι στα "περισσότερα".


Bookmark and Share


Όσοι θέλετε να γράψετε την γνώμη σας ... πατήστε στο "σχόλια".



Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

ΠΙΠΑ(ς) με τα όλα της ...

Ήθελα πολύ καιρό τώρα να γράψω μία ανάρτηση για το Φατσοβιβλίο.

Αλλά όλο και το απέφευγα, γιατί ήξερα ότι θα γράψω πάλι Σκληρά... και θα έχουμε θύματα, όπως είχε γίνει και στο Παρελθόν.

Τον τελευταίο καιρό ... ήρθαν όμως 2 - 3 πράγματα τυχαία, που με βοήθησαν να το κάνω πιο έμμεσα και ήπια.

Το πρώτο είναι ένα σχόλιο που είδα σε ένα Post. Σχολίαζε κάποιος μία ανάρτηση από κάποιο Blog και έγραψε " Πολύ Ωραία ... και στο λέω Πραγματικά και όχι Facebookικά !!! ".

Τι να εννοούσε άραγε ? Γιατί ένιωσε την ανάγκη να κάνει αυτή την επισήμανση ? Τι εννοούσε Facebookικά ???

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι Σαφώς Ρητορικά ( Τουλάχιστον για μένα ). Αλλά και με όσους το έχω συζητήσει όλοι πιστεύουν ότι υπάρχει και Facebookικός τρόπος έκφρασης. Και έβαλα το "και" γιατί υπάρχουν και μερικοί ( λίγοι ) που εκφράζονται Πραγματικά.

Ιδίως από τότε που έχει βγει το like του σχολίου ... έχει γίνει χαμός. Βήχει ο άλλος και του βάζουν like. Σχόλια υπερβολικά και ψεύτικα, χαριστικές κοινοποιήσεις, σχόλια τεράστια που δηλώνουν " Εγώ Ξέρω !!! " ... και Σεξοχαζά υπονοούμενα για να δείξουν " Εγώ είμαι Χάι Γκόμενα(ος) ".

Ιδίως στις γιορτές έπαθα Overdose Facebookίλας. Ήταν η 1η χρονιά που δεν έφυγα από το σπίτι ούτε μια μέρα και ήμουνα καθημερινά στο Fb. Παναγία μου... Τι Καλοσύνη... Τι Χαρά ... Τι Αληθινές Ευχές ... Είχαν πάθει τα νεύρα μου.

Και καλά, εγώ μπορεί να είμαι Μίζερος και Κακός άνθρωπος... αλλά δεν αισθάνθηκε κανένας άλλος έτσι ???

Και αν μπορεί να είμαι Μίζερος και Κακός άνθρωπος... Σίγουρα είμαι κάτι άλλο. Δύσκολος άνθρωπος !!!

Ναι είμαι Δύσκολος ( και δεν το λέω ως Θετικό, αλλά έτσι είμαι ). Θέλω να βάζω like μόνο εκεί που πρέπει να βάλω. Θέλω να απαντήσω μόνο εκεί που θέλω και όχι για να μην παρεξηγηθεί ο άλλος ( με έχουν κάνει Delete γι' αυτό το λόγο ). Θέλω να κάνω κοινοποίηση όχι μία ανάρτηση από το Blog που απλά μου αρέσει... αλλά εκείνη που για κάποιο λόγο ξεχώρισε σε μένα και θέλω να την μοιράσω και σε άλλους.

Αλλιώς χάνει το νόημα και το like και η κοινοποίηση και τα σχόλια ( κατά την γνώμη μου ).


Το δεύτερο που μου ήρθε στο μυαλό μου είναι μία Ανάρτηση που δείχνει σε τι εγώ θα σκεφτόμουνα και θα έλεγα " Να, αυτή την Ανάρτηση Επιβάλλεται να της βάλω like ή να την κοινοποιήσω ".

Όσοι δεν έχετε Blog να ξέρετε ότι η χαρά του Blogger είναι να έχει όσα περισσότερα like γίνεται και όσες περισσότερες κοινοποιήσεις ( και εγώ τρελαίνομαι ). Αλλά αν μου βάζουν χαριστικά like και μου κάνουν χαριστικές κοινοποιήσεις τι να το κάνω ? Πως θα καταλάβω ποια ανάρτηση άξιζε πραγματικά και ποια όχι. Και όταν μου λένε όλο "Φανταστικό, Τέλειο, Εξαίσιο, Εξαιρετικό" είναι δυνατόν να λένε Πάντα αλήθεια ? Πως θα καταλάβω έτσι ποια ανάρτηση άρεσε και ποια όχι... και να βγάλω συμπεράσματα ?

Πέρασα και από αυτό το σημείο που μερικοί με κολάκευαν διαρκώς και μου κάναν συνέχεια like και με κοινοποιούσαν... αλλά Γαύγισα και το σταματήσαν. Γνώριζα ότι με το γαύγισμα θα έχω τα αντίθετα αποτελέσματα και δεν θα έχω μερικές φορές ούτε τα πραγματκά like. Το προτιμώ όμως από την "Υποκριτική" Ευγένεια !!!

Η ανάρτηση λοιπόν είναι από ένα άτομο που όταν του ζήτησα την άδεια μου είπε ακριβώς αυτό ... " Δεν έχω πρόβλημα. Άμα δεις δεν έχω copyrights. Τουναντίον είμαι κατά. Ό,τι ανεβάζω στο διαδίκτυο -κείμενα, ζωγραφιές κ.λ.π.- τα έχω πάντα ως public domain. Μπορεί να τα πάρει ο καθένας χωρίς την άδεια του (παμμέγιστου) συγγραφέα. Οπότε... Παίρνε ελεύθερα ό,τι θες· απο τα blogs, το FB Κλπ. "

Ακριβώς αυτό πιστεύω και θα έλεγα και εγώ. Και γιατί ? Γιατί είμαστε και οι δύο Πληροφορικάριοι και ξέρουμε καλά από Internet.

Ότι δημοσιεύεται είναι μετά για τους ΠΑΝΤΕΣ. Αρκεί να μην υπάρξει αλλοίωση.

Πως τσαντίζομαι όταν μερικοί λένε " Το κλέβω" ... Ποιο να κλέψεις ρε ???... αυτό που έβαλε για να το δουν οι πάντες ??? Ακόμα και αν είναι φωτό και την πάρεις ... ας φρόντιζε ο άλλος να βάλει το όνομά του από κάτω και να δείχνει ποιου είναι. Εκτός βέβαια πάλι αν σβήσεις το όνομά του με Photoshop ή και για το κείμενο δεν γράψεις την πηγή και πεις πως είναι δικό σου ( Την έχω πατήσει και έτσι ).

Λοιπόν ενημερώνω ότι αυτή η ανάρτηση είναι ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ .

Άλλα θίγει ένα μείζον θέμα και με τόσο ωραίο τρόπο και τόσο φοβερό κείμενο... που σε αυτή θα έβαζα και σχόλιο " ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΙΣΤΟΣ "

Έτσι θέλω να είναι οι Αναρτήσεις για να αξίζει μία κοινοποίηση 100% !!! Γιατί είναι ξεχωριστή ... είναι Μοναδική !!!

-----------------------------------------------------

«Gay ή Πούστης;» Το ταξίδι προς την αυτογνωσία, ποτέ δε σταματά


Εισαγωγή

Όταν ήμουν μικρός, γύρω στα επτά μου χρόνια (δεν παίρνω κι όρκο), ρώτησα τον πατέρα μου τι σημαίνει η λέξη «πούστης»· μια λέξη που την χρησιμοποιούσαν τα μεγαλύτερα αγόρια όταν βριζόντουσαν αναμεταξύ τους.
Με ενημέρωσε, με αφοπλιστική απλότητα, ότι «πούστης», είναι ο άνδρας που αντί να κάνει σεξ με γυναίκα, το κάνει με άνδρα (μην τρομάζετε, είχε προηγηθεί από πολύ νωρίς μια ενδελεχής σεξουαλική εκπαίδευση από τους γονείς μου κι έτσι δεν τραυματίσθηκε η εύθραυστη παιδική ψυχούλα μου).
«Και είναι κακό αυτό;» ρώτησα το δύσμοιρο αγοράκι.
«Και βέβαια είναί», απάντησε κεραυνοβόλα ο καλός πατέρας, «είναι ανωμαλία· δεν είναι φυσικό πράγμα αυτό. Ο άνδρας πρέπει να πηγαίνει με γυναίκες».
Σ’ αυτή την ηλικία, ό,τι πει ο πατέρας, είναι νόμος, είναι σωστό, είναι δίκαιο –τελεία και παύλα!

* * *

Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, γιατί εγώ δεν είχα κάνει έρωτα ακόμη με άνδρες· εγώ έκανα απλώς «παιχνίδια» με έναν παιδικό μου φίλο. Ξέρετε: τρίψιμο πάνω απ’ το σλιπάκι· κάτω απ’ το σλιπάκι, χαμουρεματάκια και τα λοιπά, κοινώς, την καταβρίσκαμε!
Σαν όλα τα παιδάκια που ρουφάνε την γνώση σαν σφουγγάρι, άρχισα να χρησιμοποιώ την λέξη με περισσή ευκολία, όταν ήθελα να προσβάλω, να βρίσω κάποιο άλλο αγόρι –έτσι, για να μάθει η παλιοπουστάρα να τα βάζει μαζί μου!

Μεγαλώνοντας έρχεται η συνειδητοποίηση. Για άλλους έρχεται πολύ αργά, για άλλους, σαν εμένα καλή ώρα, πολύ νωρίς. Δεν θα εντρυφήσω πολύ στα προσωπικά μου ερωτικά βιώματα, απλώς θα αναφέρω ότι είχα κάνει ολοκληρωμένο ερωτά με αγόρια πριν πάρω το απολυτήριο του δημοτικού σχολείου (πιστέψετε, δεν το πιστέψετε –χέστηκα!)

Είχα πλέον συνειδητοποιήσει πως ήμουν ένας «πούστης», απ’ αυτούς που έχουν π@ύτσα, και πάνε με άτομα που έχουν επίσης π@υτσα· κι αυτό είναι κακό, είναι αμαρτία, είναι ντροπή!

* * *

Κάπου στα δεκατέσσερα μου χρόνια, στο μέσον της εφηβείας, και υπό το βάρος της ενοχής, κατέρρευσα. Κάποιες φήμες στο γυμνάσιο είχαν αρχίσει να κυκλοφορούνε σχετικά με το άτομο μου. Χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα απομονωμένος, αποκομμένος απ’ όλα τα παιδιά του σχολείου. Ποίο υγιές παιδί, δεν νιώθει φρίκη και απόγνωση όταν εκδιώχνετε από την αγέλη; Ήμουν πλέον ένας εξόριστος, και περιέργως, δεν το πάλεψα· τουναντίον, άρχισα να το αποδέχομαι ως κάτι φυσιολογικό.
«Αυτή είναι η μοίρα του πούστη», έλεγα μέσα μου, «κι αυτό μου αξίζει. Είμαι μια ανωμαλία, ένα λάθος, μια αποτυχημένη ύπαρξη· δεν θα τελεσφορήσει ποτέ ο σκοπός μου πάνω στη γη· δεν θα παντρευτώ, δεν θα κάνω παιδιά, δεν θα χαρίσω εγγόνια στους πολυαγαπημένους μου γονείς. Είμαι μια ντροπή γι’ αυτούς. Δεν μου αξίζουν τόσο καλοί γονείς. Είμαι ένα τέρας».

Μεγαλώνοντας, το μόνο που κατάφερα ήταν να στρέψω όλη μου την ενοχή, όλο το μίσος για αυτό που μου συμβαίνει εναντίον μου –γιατί κατάρα είναι αυτό που μου συμβαίνει, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ήμουν μια ανωμαλία της φύσης, δεν ανήκα σε αυτόν τον κόσμο. Έτσι πίστευα.

Έβλεπα τους συνομήλικούς μου, να ερωτεύονται, να κρατιούνται χεράκι-χεράκι, να πηγαίνουν κινηματογράφο, να φιλιούνται και να ανταλλάζουν όρκους αγάπης. Ποιος δεν έχει δει τα χιλιάδες μηνύματα σκαλισμένα σε δέντρα, παγκάκια, τείχους και λοιπά, που λένε τα γνωστά: «Μπίλιο και Τάσος = love», σκαλισμένα από ερωτοβολιμένους νεανίες;

Εγώ καθόμουν απλά στην άκρη και παρατηρούσα. Παρατηρούσα τον κόσμο να εξελίσσεται, να κάνει γνωριμίες, να κάνει φιλίες, να κάνει έρωτα. Αγόρια. Όμορφα αγόρια. Πανέμορφα αγόρια. Λατρεμένα αγόρια. Εραστές! Που κάτι έβρισκαν στα κορίτσια και έτρεχαν από πίσω τους. Δεν μπορούσα να καταλάβω –δεν μπορούσα!
«Τι στον π@ύτσο τις βρίσκουνε και τις κυνηγάνε έτσι;» ρωτούσα τον εαυτό μου με απορία.
Κι όμως, το σύνολο των αγοριών, έτσι έκανε. Έτσι υποτίθεται θα έπρεπε να κάνω κι εγώ. Υπήρξε ένα διάστημα που το καταπίεσα –το καταπίεσα πολύ. Έλεγα στον εαυτό μου πως είναι μια παροδική ανωμαλία.
«Είναι φυσικό στην εφηβεία τα παιδιά να νιώσουν ίσως μια έλξη για το ίδιο φύλο», έλεγαν διάφοροι σεξολόγοι και εκπομπές στην τηλεόραση, «αλλά συνήθως είναι κάτι παροδικό το οποίο θα περάσει», συμπλήρωναν.
Ήλπιζα κι εγώ λοιπόν πως θα περάσει, πως είναι μια παροδική κατάσταση. Πολλές φορές έπεφτα για ύπνο ελπίζοντας πως θα ξυπνήσω την άλλη μέρα, κι ως δια μαγείας θα μου αρέσουν τα κορίτσια –τέλος στην αγορολαγνεία!
Εις μάτην όμως. Κάθε μέρα ξυπνούσα εν μέσω φαντασιώσεων με πρωταγωνιστές όμορφους συμμαθητές, αγόρια από νεανικές σειρές και ταινίες στην τηλεόραση. Εφηβεία γαρ, κι οι ορμόνες είχαν βαρέσει «τιλτ», που λένε.

Το συγγενικό περιβάλλον κάτι υποψιαζότανε. Ερωτήσεις του στυλ: «Πως και δεν βρήκες καμιά κοπέλα ακόμη βρε παιδάκι μου;» σφυροκοπούσαν συνεχώς. Ένιωθα ενοχή. Ντρόπιαζα τους ανθρώπους που αγαπούσα, την οικογένεια μου. Με αγαπούσαν, αλλά αγαπούσαν ένα είδωλο· όχι τον αληθινό τους γιο, αυτόν που γουστάρει αγόρια –τον πούστη γιο.

* * *

Επαρχία: Πολύ σκληρό μέρος για να μεγαλώσει ένας ομοφυλόφιλος· πάντα ήταν. Ο χειρότερος εχθρός με βρήκε και θρονιάστηκε μέσα μου χωρίς να το καταλάβω. Η μοναξιά, ο φόβος της μοναξιάς, που είναι αποπνιχτικός και σε δηλητηριάζει σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Πνίγεσαι κι απελπίζεσαι. Πόσο πολύ θέλεις να αγαπήσεις και να αγαπηθείς;! Πόσο απελπισμένος νιώθεις; Δακρύζεις συχνά, κλαις στο κρεβάτι σου. Θέλεις απεγνωσμένα την αγάπη. Θέλω απεγνωσμένα την αγάπη!
Η αγάπη των γονιών, των συγγενών, των φίλων δεν σε καλύπτει. Γιατί ξέρεις πως αγαπάνε τον ψεύτικο εαυτό σου, αυτόν που προβάλεις για να κρύψεις τον αληθινό εαυτό σου, που έχει κουρνιάσει σε μια γωνιά με τα χέρια σε αμυντική στάση, έτοιμος να δεχθεί κάποιο γερό ράπισμα ανά πάσα στιγμή.
Σε αγκαλιάζει η μητέρα σου κι εσύ την διώχνεις, γιατί νιώθεις ενοχή· όχι μόνο γιατί είσαι πούστης, αλλά γιατί της λες ψέματα κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Δεν το καταλαβαίνεις τότε, αλλά άθελα σου, καταστρέφεις τον ποιο ιερό δεσμό της ζωής σου· αυτόν με τον άνθρωπο που σε έφερε στην ζωή. Την πληγώνεις, και πληγώνεται. Γιατί ξέρει, υποψιάζεται, όχι εντελώς, αλλά όπως κάθε μάνα που αγαπάει το γέννημα της, ξέρει και νιώθει την θλίψη, ξέρει πως κάτι δεν πάει καλά, πως για σένα η ζωή δεν είναι χαρά, δεν είναι δημιουργία· είναι θλίψη και πόνος.

Αν είσαι υπερβολικά ευαίσθητος, ακολουθεί μία τουλάχιστον απόπειρα: να φύγεις, να ελευθερωθείς, να γυρίσεις πίσω στην δύνη των άστρων, να γίνεις μηδέν, να καταστρέψεις το «εγώ», να γίνεις πρωταρχική ύλη –ικετεύεις, με άφατο πόνο, για μια δεύτερη ευκαιρία!
Εγώ, ευτυχώς απέτυχα και σ’ αυτό· είμαι πολύ χαρούμενος που δεν τα κατάφερα –ζω!

* * *

Η ζωή είναι ζωή, δεν έχει κανόνες, δεν έχει επιταγές. Την ζωή απλώς την ζεις και σε πάει εκείνη όπου θέλει. Σε οδηγεί συνέχεια, και θα είσαι σοφός αν μάθεις να διαβάζεις σωστά τα σημάδια.

Γεννήθηκες! Υπάρχει λόγος που γεννήθηκες.

Η απλή εξήγηση, είναι ότι δυο άτομα του αντίθετου φύλου κάνανε έρωτα. Ο άνδρας εισέβαλε στην μήτρα, εκσπερμάτωσε σπόρο ζωής που ενώθηκε με σπόρο ζωής, και γεννήθηκε ζωή.
Η άλλη εξήγηση, είναι ότι η ψυχή σου, είχε βαρεθεί να κόβει βόλτες στο άπειρο. Αδημονούσε να γεννηθεί και να ζήσει άλλη μια φανταστική περιπέτεια. Έκοψε λοιπόν ένα χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας και περίμενε στην ουρά, μέχρι να έρθει η σειρά της και να πάει στο γκισέ να εξυπηρετηθεί. Εκεί, η αρμονία –παντογνώστρια–, κοίταξε τα κατάστιχα της, να δει που υπήρχε διαθέσιμη μήτρα για να γεννηθείς· βρήκε μία, και χωρίς δεύτερη κουβέντα σε έστειλε πακέτο.
Baby under construction: Processing... Please wait...

«Γεννήθηκες λοιπόν μωράκι μου, καλώς όρισες στον κόσμο. Είναι δύο εδώ πέρα που αδημονούν να σε γνωρίσουν», και σε αποθέτουν στην αγκαλιά της μάνας (τυχερές γυναίκες, ευλογημένες γυναίκες· οι άνδρες πάντα θα σας φθονούν για το χάρισμα να γενάτε ανθρώπους).

Το ταξίδι μόλις άρχισε. Θα ακολουθήσουν στιγμές δύσκολες, χαστούκια της ζωής, ραπίσματα της μοίρας. Η ψυχή σου θα σφυρηλατηθεί στο αμόνι της ζωής. Θα πάρει σχήμα, μορφή, υφή· γενικώς θα κατεργασθεί, μέχρι να ολοκληρωθεί και να επιστέψει στο άπειρο, σαφώς πιο αναβαθμισμένη. Εκεί θα ξεκουραστεί, μέχρι που θα βαρεθεί και θα πάει να πάρει σειρά πάλι, για τον επόμενο γύρο.

Συγχαρητήρια! Άπαξ και κατανοήσεις τις παραπάνω τέσσερις παραγράφους, σημαίνει πως μπορείς να ξεκολλήσεις. Παύεις να νιώθεις τύψεις κι ενοχές που δεν μοιάζεις στο σύνολο. Νιώθεις μοναδικός, πολύτιμος, κι γι’ αυτό, άξιος να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Έχεις αποδεχθεί τον εαυτό σου. Είσαι άνδρας που γουστάρει άνδρες –και σ’ όποιον αρέσεις!

Εγώ, ήρθε μια στιγμή στη ζωή μου τα παραπάνω τα κατάλαβα (τουλάχιστον ως έναν βαθμό). Γι’ αυτό βγήκα τσάρκα να σεργιανίσω και να γευθώ λίγες από τις γεύσεις της ζωής.

* * *

Κάνεις δειλά-δειλά τα πρώτα σου βήματα και ανοίγεσαι. Ψυχανεμίζεις τους φίλους, τους γνωστούς, μέλη της οικογένειας. Άτομα στα οποία θα κάνεις την αποκάλυψη. Γιατί θες την αλήθεια. Θέλεις να σ’ αγαπάνε, αλλά γι’ αυτό που είσαι πραγματικά, κι όχι γι’ αυτό που οι άλλοι θέλουν να αγαπήσουν επάνω σου.

Κυκλοφορείς πιο άνετα, εκφράζεσαι, ανακαλύπτεις νέο κόσμο. Σου αποκαλύπτεται πως δεν είσαι ο μόνος «περίεργος» που γεννήθηκε αγόρι και του αρέσουν τα αγόρια. Για την ακρίβεια, εκπλήσσεσαι από τον μεγάλο αριθμό τέτοιων ατόμων. Η μοναδικότητα σου σ’ αυτό το πεδίο, πάει περίπατο· χάνει τον δρόμο της επιστροφής και δεν γυρίζει σπίτι ποτέ.

Αφού λοιπόν έκανες το δικό σου, μοναδικό ταξίδι προς την αυτογνωσία και την αυτοαποδοχή, είναι καιρός να σε αποδεχτεί και να σε υποδεχθεί μια νέα κοινωνία, που αλλού ζει υπόγεια και κρυφά, κι αλλού ζει παράλληλα και ενταγμένη στο ευρύτερο πλαίσιο. Έτσι κι εγώ δεν αποτέλεσα εξαίρεση.

Περιχαρείς, ανακαλύπτεις τον κόσμο του διαδικτύου κι μάλιστα πολύ νωρίς, new-age kids γαρ, κι αφήνεσαι στην μαγεία και τους κινδύνους του. Γνωρίζεις ιστοσελίδες, κανάλια συνομιλίας, εντρυφήζεις στον κώδικα του διαδικτίου, αλλά κι σ’ αυτόν της λεγόμενης γκέι κουλτούρας. Έννοιες του διαδικτύου όπως: chat, server, site, register, mirc, κλπ, παίζονται στα δάχτυλα· το ίδιο και γκέι έννοιες όπως: παθητικός, ενεργητικός, μάστερ, κλπ.

Περιέργως, αντί να κάνεις νέες γνωριμίες, όχι απαραίτητα ερωτικής φύσεως, διακρίνεις έναν περίεργο, υποβόσκων ρατσισμό, που πηγάζει από τους γκέι, και χτυπάει τους γκέι. Θα σου πάρει καιρό να βρεις και να κατανοήσεις την αιτία του. Μόλις τον κατανοήσεις, θα πρέπει να διαλέξεις. Θα γίνεις ένας main-stream γκέι, ή θα το παίξεις μοναχικός Frank Sinatra, τραγουδώντας καμαρωτά-καμαρωτά: "I did it my way";

* * *

Τι ακριβώς πρεσβεύει όμως η main-stream γκέι σκηνή;

Καταρχάς, για να είσαι ένας καθώς πρέπει γκέι, θα πρέπει να έχεις σώμα μοντέλου γυμναστικής. Θα πρέπει να είσαι ψηλός, γεροδεμένος, ευθυτενής, με όμορφα μπράτσα, στήθος κοτόπουλου, κοιλιακούς φέτες, μάτια γαλανά, μαλλιά ξανθά, βλέμμα αγγέλου που σε προκαλεί να φιλήσεις τα κερασένια χείλη του· να βγάζει όμως και κάτι αντρικό, χωρίς να πέφτουμε όμως στο επίπεδο της βαρβατίλας του κυρ. Σάκη, του νταλικέρη του παρακάτω μαχαλά. Να είναι άτριχος, όχι πολύ, αλλά όχι και αρκούδα.
Φυσικά, το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό προσόν είναι ένα ευμέγεθες πέος· πάντα έτοιμο για μάχη, με ωραίο, ροδοκόκκινο κεφαλάκι στην κορυφή, να σε μεθάει με την γλύκα του, αφυπνίζοντας κοιμισμένες παιδικές παρορμήσεις: να το γλύψεις όπως έγλυφές μικρός τα γλειφιτζούρια με την φρουτοσταγόνα στο κέντρο.

Δεύτερον. Θα πρέπει να είναι posh! Θα πρέπει να έχεις τύπο. Αυτό το έχουν λανθασμένα (κατ’ εμέ) μεταφράσει οι γκέι, και το έχουν εκλάβει ως: live as a fashion victim.
Τρέχει σαν την κουλή όλη μέρα από μαγαζί σε μαγαζί να δοκιμάζει ρούχα. Ρούχα φανταχτερά, πολύχρωμα, με στρας και γκλίτερ· πάντα επώνυμα προϊόντα φυσικά, και με τις ανάλογες τιμές. Εσώρουχα, άλλοτε αντρικά, άλλοτε γυναικεία, άλλοτε unisex (μη χέσω!), κι αυτά πάντα επώνυμα. Παπούτσια από γνωστούς οίκους· κάλτσες, ποτέ άσπρες, μα μεταξένιες, σε χρώματα μοβ, ροζ, κίτρινο, γενικώς κάτι σε «Πίπη η Φακιδομύτη». Ακολουθεί το ανάλογο χτένισμα και βάψιμο, να ταιριάζει με το λουκ· επιστρατεύονται τόνοι λακ, κεριού ή ζελέ για να επιτευχθεί το αριστούργημα της υψηλής κομμωτικής. Τέλος, μια πινελιά ακριβού αρώματος. Ο σωστός ο γκέι, δεν μυρίζει ποτέ· ακόμη κι αν ξεφόρτωσε ολόκληρη νταλίκα, με κούτες τίγκα με γούνες, γόβες, και τσάντες κροκόδειλε.

Τρίτον. Οι γνώσεις για τον κόσμο της εφήμερης show-biz και της μόδας. Για να είσαι σωστός Γκέι, θα πρέπει να λατρεύεις περσόνες όπως την Madonna, την Liza Minelli, τον DiCaprio, κτλ. Να γνωρίζεις με λεπτομέρειες γεγονότα από την ζωή τους, όπως, ποιος ήταν ο λατινοαμερικάνος γκόμενος της τάδε, όταν βρισκότανε μεταξύ του τρίτου και τέταρτού glamorous γάμου της. Σε ποια ταινία η δείνα ηθοποιός, υποδύεται μια πόρνη που την ερωτεύεται ο σέξι πρωταγωνιστής και έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς χειρότερα, κλαίγοντας με μια κούτα χαρτομάντιλα «Μην-κλαις», στα χέρια μας;
Γνωρίζει ακριβή ημερομηνία για το πότε βγήκε στην μόδα το κοφτό παντελόνι τρουά-κάτρ με απόχρωση τιρκούαζ και πλατινέ εμφάνιση. Θα σε ενημερώσει για τον σχεδιαστή και τις δέκα ποιο συνταρακτικές σχέσεις του με μοντέλα που καθόρισαν την μετέπειτα σταδιοδρομία του· γενικώς θα πρέπει να είναι εξπέρ σε trivial θεματολογία.

Αν πληρείς της παραπάνω προϋποθέσεις, καλωσόρισες στην ευτυχισμένη γκέι κοινότητα της γειτονιάς σου. Θα σε «πάρουν» όλοι με την σειρά, μέχρι να σε «κάψουν» και να περιμένεις κι εσύ, σε μια γωνία με το ποτό στο χέρι, το επόμενο φρέσκο αγοράκι που πατήσει το πόδι του στο γκέι-μπαρ της γειτονιάς.

* * *

Τώρα, αν εσύ, είσαι κλασσικό παλικαράκι, λίγο αγύμναστο, με μπάκα και μέτρια τριχοφυΐα στο στέρνο· φοράς τζιν παντελόνι (χωρίς σκισίματα, ραφές και λοιπές πολυτέλειες), απλό πουκαμισάκι, αθλητικά παπούτσια με άσπρες κάλτσες, λευκό σλιπάκι (απ’ αυτά με το φακελάκι μπροστά, για να την τινάζεις χωρίς να το κατεβάζεις) και με αχτένιστα κι άβαφα μαλλιά· δεν γνωρίζεις τίποτα για τον Dior και την Coco Chanel· και πιστεύεις ότι η κολόνια από το σούπερ-μάρκετ είναι μια χαρά για την έξοδο σου, καλά θα κάνεις να μην πατήσεις το πόδι σου στο γκέι-μπαρ της γειτονιάς σου. Τράβα να πηδηχτείς με τον κυρ. Σάκη, τον νταλικέρη του παρακάτω μαχαλά. Πουστάρα, ε πουστάρα!

(Ενημέρωση: Ο Κυρ Σάκης ο νταλικέρης, είναι και γαμώ τα παιδιά. Έχει μια κοιλιά μεγάλη, τρίχα αρκετή, και μια μουστάκλα να! Την έχει μεγαλούτσικη , αλλά αντέχει για ώρες. Έρχεται πάντα πλυμένος και με καθαρό σλιπάκι! Έτσι για να ξέρετε!)

Επίλογος:

Το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν προσωπικών εμπειριών και βιωμάτων ανακατεμένα στο μίξερ μαζί με μπόλικη φαντασία και ειρωνεία. Σε μερικά σημεία υπάρχουν υπερβολές για καθαρά χιουμοριστικούς λόγους.

Είναι δικαίωμα του καθενός να αυτόπροσδιορίζεται όπως του αρέσει και τον εκφράζει. Είτε αυτό είναι «γκέι», είτε «ομοφυλόφιλος», είτε «κοπελιά», είτε «πούστης» είτε κάτι άλλο. Απλά καλό θα είναι να κρατάμε την ουσία.
Δεν διαφέρουμε και πολύ από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Έχουμε όλοι τις ιδιαίτερες προτιμήσεις μας και τα γούστα μας. Μας ενώνει μια θεμελιώδη αρχή: Γεννηθήκαμε αγόρια, και γουστάρουμε αγόρια.


Δεν ξέρω για σας, αλλά όπως ανέφερα και στην αρχή του άρθρου:

«Τι είναι ο πούστης μπαμπάκα;»
«Αυτός που είναι άντρας και γαμιέται με άντρες αγόρι μου».
...

ΠΟΥΣΤΑΡΑ ΕΙΜΑΙ!
Τ’ ακούτε;

ΠΟΥΣΤΑΡΑ!!!


Πηγή : Πι. Πας

-------------------------------------------------------------------------

Με το Πι. Πας είμαστε "φίλοι" στο Fb και τα λέμε πολύ καιρό τώρα....

Δηλώνω ότι, όσο τον έχω γνωρίσει και μετά από μια τέτοια καταπληκτική κατάθεση ψυχής..., είμαι Υπερήφανος που έχω γνωρίσει αυτή την ΠΟΥΣΤΑΡΑ !!!







Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο

Στίχοι: Κώστας Τουρνάς
Μουσική: Κώστας Τουρνάς
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Τουρνάς

Άλλες ερμηνείες:
Κώστας Τουρνάς & Σταμάτης Κραουνάκης ( Ντουέτο )


Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο
εδώ και χρόνια ζει στην Αθήνα
σ' ένα υπόγειο σκοτεινό
γωνιακό κάπου στην Σίνα

Μαζί του ζει κάποιος Μηνάς
γι' αυτούς τους δυο και τι δεν λένε
οι πιο σεμνοί της γειτονιάς
ξέρουν επίθετα που καίνε

Είναι κάτι παιδιά που δε γίνονται άντρες
και δε ζουν τη ζωή τη δικιά σου
είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες
Θα μπορούσαν να είναι παιδιά σου

Ποτέ δε βγαίνουνε μαζί
κανείς δεν ξέρει πώς περνάνε
υπόγεια κάνουνε ζωή
κι όλοι οι αργόσχολοι ρωτάνε

Η κυρά Λέλα η Σμυρνιά
στην αμαρτία λέει βουλιάζουν
και διώχνει τα μικρά παιδιά
όταν στο υπόγειο πλησιάζουν

Είναι κάτι παιδιά που δε γίνονται άντρες
και δε ζουν τη ζωή τη δικιά σου
είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες
Θα μπορούσαν να είναι παιδιά σου

Τα βράδια απ' έξω σαν περνάς
μια μουσική ακούς και γέλια
και στο υπόγειο αν κοιτάς
βλέπεις μια ολάνθιστη καμέλια

Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο
ας είναι χρόνια στην Αθήνα
η μάνα του δεν τον ξεχνά
κι ας είναι απ' τα παιδιά εκείνα...

...που είναι κάτι παιδιά που δε γίνονται άντρες
και δε ζουν τη ζωή τη δικιά σου
είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες
Θα μπορούσαν να είναι παιδιά σου



Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Θα φταίω ???

Στον φάκελο για την δόση δανείου που έχω με μία τράπεζα, είχε και επισυναπτόμενο ένα 4σέλιδο έντυπο ενημέρωσης για τους νέους όρους συναλλαγών.

Οι όροι ήταν τόσοι πολλοί και τόσο σύνθετοι που χρειαζόταν 10 οικονομολόγοι με σχεδιαγράμματα και αναλύσεις για να το καταλάβουν σε καμιά 10αριά μέρες...

Υπήρχε και ένα άρθρο όμως που έλεγε ότι σύμφωνα με αυτό, μπορεί αν θέλει ο πελάτης να μην αποδεχτεί τη νέα σύμβαση... και αν δεν το έκανε εντός 2 μηνών, η αποδοχή θα γινόταν αυτόματα.

Αποφασισμένος λοιπόν να μην αποδεχτώ τους νέους όρους, όπως είχα το δικαίωμα, πήγα στην υπεύθυνη της τράπεζας για να κάνω " Μη αποδοχή "

Κάθομαι μετά από κάποια ώρα στο γραφείο, και με χαμόγελο όλο σέξι και νάζι και με ύφος " Το ξέρω ότι είμαι Πετυχημένη Σουπεργκόμενα" η υπάλληλος με ρωτάει τι θα ήθελα. Σαμανθό-φερνε και είχε επάνω της όλο το ΒλαχοSexAndTheCityκο κιτσαριό. Το μαλλί λαμέ, από κομμωτήριο εννοείται, αλλά από τη Παρασκεύη ( για να είναι λουξ το σ/κ ) γιατί η αλουσιά φαινόταν απ' τα 5 μέτρα.

Της εξήγησα ότι σύμφωνα με το δικαίωμά μου δεν θέλω να αποδεχτώ τη νέα σύμβαση και θα κάνω " Μη Αποδοχή " όπως φανερά αναφέρει το έντυπο.

Μου λέει ότι για να μην αποδεχτώ τους νέους όρους πρέπει να δηλώσω με ποιον όρο έχω πρόβλημα, για ποιο λόγο... και θα στείλουν στην συνέχεια την αίτηση στα κεντρικά και θα μας απαντήσουν αν δέχονται το αίτημά μου ή όχι ... Και αν το δεχτούν πρέπει να διακόψω την συνεργασία μου με την τράπεζα, κλείνοντας όλους τους λογαριασμούς.

Μα τότε ρωτάω " Γιατί γράφει ότι έχω το δικαίωμα να μην αποδεχτώ τους νέους όρους, και όχι ότι αν δεν τους αποδεχτώ καταργούνται όλα ??? Ουσιαστικά έτσι αναγκάζετε τους πάντες σε αποδοχή ".

Και μετά άρχισε τα " Σας εξηγώ και Σας ξαναεξηγώ " ... σαν να σου λεγε ότι εσύ είσαι ο Βλάκας που δεν καταλαβαίνει και όχι Εγώ που δεν ξέρω να αρθρώσω μία πρόταση. Όταν κατάλαβε ότι δεν μπορεί να με κοροϊδέψει... με έστειλε στον Διευθυντή.

Αφού περίμενα μπροστά στο γραφείο του κανένα 20λεπτο ακούγοντάς τον να χασκογελάει και να μιλάει λες και δεν τον ένοιαζε που περίμενα... με ρώτησε τι ήθελα...

Όταν του είπα τα ίδια ... μου εξήγησε τελικά ( από αυτόν κατάλαβα ) ότι " είναι όροι που έχουν όλες οι τράπεζες και αν δεν τους δεχτείτε από εμάς θα τους δεχτείτε από όποια τράπεζα συνεργαστείτε... είναι Αναγκαστικό "....

Και όταν τον ρώτησα το αναμενόμενο ... " Τότε γιατί έχει όρο με δικαίωμα μη αποδοχής αφού δεν μπορώ παρά να τους αποδεχτώ ? " ... σηκώνει τους ώμους και μου λέει... " Τι να σας πω... πράγματα που δεν μπορώ να σας πω ??? ".

Τουλάχιστον αυτός κατάλαβε ότι δεν μπορεί να με κοροϊδέψει όπως τους έρμους τους συνταξιούχους και "Παραδέχτηκε" ότι μας Πηδάνε χωρίς Σάλιο ... απλά αναφέρουν το Σάλιο για να μην νομίζουμε ότι θα μας πονέσουν ....

Τώρα φταίω εγώ που δεν θα λυπηθώ όταν δω τη μολότοφ να λαμπαδιάζει αυτά τα άχρηστα έγγραφα κοροϊδίας και να το ευχαριστιέμαι ???

Θα Φταίω ???

Πηγή φωτογραφίας : http://helleniclegion.blogspot.com/2010/12/blog-post_3548.html




Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Και έρχονται οι νότες σαν προδότες, κι οι στίχοι σαν ρουφιάνοι, και με πολιορκούν ...


Πόσο όμορφοι στίχοι.

Το είχα ξανακούσει και παλιότερα αλλά δεν είχα δώσει σημασία.

Μου θύμησε κάποιους στίχους που έγραφα όταν ήμουνα 20 χρονών. Συνέχεια για δρομάκια και μονοπάτια που οδηγούσαν σε μία συνεχή αναζήτηση ...

" Να βρω κάποια δρομάκια που ‘ναι απάτητα " έλεγα σε κάποιο... Δεν με ενδιέφεραν ποτέ τα πατημένα. Με ενδιέφεραν τα άγνωστα και τα ανεξερεύνητα ...

Έτσι και αυτό το τραγούδι...



Με οδήγησε να κάνω ανάρτηση ... και επειδή τον τελευταίο καιρό δεν γράφω ... "γράφει" αυτό για μένα ...




Οι δρόμοι μου

Στίχοι: Σταμάτης Χατζηευσταθίου
Μουσική: Σταμάτης Χατζηευσταθίου
Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Χατζηευσταθίου


Ώρες – ώρες λέω να γράψω μαλακίες
Που θέλουν οι εταιρείες να κάνουνε σουξέ
Μα τότε η καρδιά μου λέει:
“αλήτη, αν βγεις από το σπίτι μην ξαναρθείς ποτέ”

Και έρχονται οι νότες σαν προδότες
Κι οι στίχοι σαν ρουφιάνοι
Και με πολιορκούν

Και κει που λέω να πω για καλοκαίρια
Μου δένουνε τα χέρια
Κι αλλού με οδηγούν

Και γράφω για τους δρόμους που χρόνια περπατάω
Κάτι μικρά δρομάκια που ο νους δεν τα χωρά
Κι από τις λεωφόρους πάντα θα προτιμάω
Εκείνα τα σοκάκια που η ψυχή χαμογελά


Ώρες – ώρες λέω να γράψω για παιδάκια
Που ζούνε σε σπιτάκια σαν τους ναυαγούς
Παιδάκια που φοράνε συνολάκια
Και που προσέχουν να 'χουν καλούς κοιλιακούς

Να βγάλω κι εγώ κανένα φράγκο
Να μην είμαι στον πάγκο μονίμως αλλαγή
Μα τότε η καρδιά μου λέει:
“παπάρα, σε όλους για ν' αρέσεις θα χάσεις την ψυχή”



Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Χθες θυμήθηκα τα Πάρτυ ...



Χθες τυχαία ( όπως γίνεται συνήθως ) θυμήθηκα ένα τραγούδι από τα παιδικά χρόνια...

Όταν θυμάμαι τραγούδια που έκαναν μεγάλη επιτυχία ψάχνω να τα βρω και τα αναρτώ ... έτσι έκανα και χθες με το ... Love is Like Oxygen

Σε λίγο είχα τις πρώτες αντιδράσεις ... Τότε αμέσως έψαξα να βρω ένα άλλο τραγούδι που χορεύαμε στα πάρτυ... Αυτό το τραγούδι το είχα χορέψει πολύ σε ένα γάμο σε κάποιο χωριό. Είχε γίνει τρελή επιτυχία γιατί οι στίχοι ήταν τόσο εύκολοι που τα 4χρονα παιδάκια έως και 70άρες αγρότισσες το τραγουδούσαν και το διασκέδαζαν... Ska Chou Chou

Αμέσως τα Like και τα σχόλια πέσαν βροχή... Και ένα άτυπο Πάρτυ των 80's είχε αρχίσει ...

Συνέχισα να ψάχνω για τραγούδια της εποχής... Αλλά όχι τα γνωστά... αλλά αυτά που είχαν σημειώσει μεγάλη επιτυχία αλλά είχαν ξεχαστεί ...

Και συνέχισε να μπαίνει το ένα τραγούδι μετά το άλλο στο Προφίλ...

Αυτό που χρειαζόταν να κάνω ήταν να κλείσω τα μάτια και να ακούσω πάλι εκείνα τα τραγούδια που χορεύαμε στον διάδρομο του Πούλμαν όταν πηγαίναμε εκδρομή.

Και άρχισα να θυμάμαι πολλά... Όλα εκείνα τα Πάρτυ στις Disco ή σε διάφορες αίθουσες εκδηλώσεων που χρειαζόταν να κόψουμε κουπόνι για να μπούμε μέσα...

Τα παντελόνια Καρότο και τα Φωσφοριζέ Πουλόβερ... Τα σκαρπίνια και την άσπρη κάλτσα ...

Θυμήθηκα το τρέξιμο από το Σχολείο την Παρασκευή για να προλάβουμε το Μουσικόραμα ...

Θυμήθηκα την αγωνία καθώς έφτανε η ώρα των Μπλουζ και αν θα προλάβουμε να ζητήσουμε σε χορό αυτή που μας άρεσε, καθώς και την ελπίδα να μην κάθεται δίπλα σε αυτή που δεν μας άρεσε... αλλά της αρέσαμε εμείς...

Θυμήθηκα έντονα το καλό άρωμα ( Η Μυρτώ ήταν για καθημερινές ) που βάζαμε ιδίως στο αριστερό μέρος του λαιμού ...

Θυμήθηκα το τρέμουλο του χεριού καθώς έσφιγγε την μέση της κοπέλας ... για να ανέβει η Θερμοκρασία ...

Θυμήθηκα έντονα την αμηχανία για να μην ανέβει κάτι άλλο ... ( !!!!! )


......


Σταμάτησα λίγο σκεφτικός στο επόμενο τραγούδι που ανάρτησα ... γιατί μου θύμησε έναν έντονο διάλογο που είχα με την μάνα μου...

Πρέπει να ήταν μέσα δεκαετίας του 80 και άρχισα να γεμίζω το δωμάτιο με αφίσες τραγουδιστών... και αυτοκόλλητα στην βιβλιοθήκη και την ντουλάπα ...

Ήταν η εποχή που το μαλλί άρχισε να μακραίνει και η μουσική να γίνεται πιο σκληρή. Ήταν τα χρόνια της επανάστασης και το Heavy Metal άρχισε να δονεί τις φλέβες μας ...

Ετοιμαζόμουν να κρεμάσω μία αφίσα από το Αφισόραμα ... Ένα περιοδικό που είχε μία διπλή αφίσα ( Μπρος Πίσω )...

Έντρομη η μάνα μου όταν πήγα να βάλω τους Kiss ... είπε "Διακριτικά"... "Τι είναι αυτά τα τέρατα τώρα... δεν έχετε τίποτα άλλο να βάλετε ??? " ....

Την γυρίζει από την άλλη μεριά και λέει " Να... αυτή την Κοπελάρα να βάλετε.. Δεν σας αρέσει αυτή η Μελαχρινή ??? "

Όταν της εξήγησα ... "ποια" ήταν αυτή η μελαχρινή... με άφηνε χωρίς αντιρρήσεις στο μέλλον να κρεμάω οποίους Μαλλιάδες ήθελα ...

Η Κοπελάρα, που έλεγε η μάνα μου, τραγουδάει στο παρακάτω βίντεο ...






Culture Club - Karma Chameleon

Desert loving in your eyes all the way
If I listen to your lies would you say
I'm a man without conviction
I'm a man who doesn't know
How to sell a contradiction
You come and go, you come and go

Karma karma karma karma, karma chameleon
You come and go, you come and go
Loving would be easy if your colors were like my dream
Red gold and green, red gold and green

Didn't hear your wicked words everyday
And you used to be so sweet, I heard you say
That my love was an addiction
When we cling our love is strong
When you go you're gone forever
You string along, you string along

Karma karma karma karma, karma chameleon
You come and go, you come and go
Loving would be easy if your colors were like my dream
Red gold and green, red gold and green

Every day is like survival
You're my lover, not my rival
Every day is like survival
You're my lover, not my rival

I'm a man without conviction
I'm a man who doesn't know
How to sell a contradiction
You come and go, you come and go

Karma karma karma karma, karma chameleon
You come and go, you come and go
Loving would be easy if your colors were like my dream
Red gold and green, red gold and green

Karma karma karma karma, karma chameleon
You come and go, you come and go
Loving would be easy if your colors were like my dream
Red gold and green, red gold and green

Karma karma karma karma, karma chameleon
You come and go, you come and go
Loving would be easy if your colors were like my dream
Red gold and green, red gold and green
Karma karma karma karma, karma chameleon



Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Του πάθους οι θηλιές (ΑΝΜ)



Ίσως τα λόγια που έχουμε μοιραστεί, ίσως το ίδιο ζώδιο, ίσως τα τραγούδια της που μου μιλάνε, ήταν η αιτία να μ' αγγίξει το ποίημά της...

Το βρήκα πολύ όμορφο γι' αυτό αβίαστα μου βγήκε ένα τετράστιχο που το συνόδευσε ...

Μάζεψε μέσα της πολλές στιγμές
Άλλες σαν βάλσαμο άλλες καυτές
Τις μεταμόρφωσε σε γραμμένες κραυγές
Σε λέξεις τις σμίλεψε… καταπληκτικές !!!




Του πάθους οι θηλιές (ΑΝΜ)


Χόρεψα μες στις φωτιές

φόρεσα όλου του κόσμου τις ντροπές

πίστεψα για αληθινές τις σκιές

πρόδωσα τις πιο όμορφες στιγμές

κουβάλησα στην πλάτη αμαρτίες παλιές

βούλιαξα στις ενοχές

έμεινα μόνη να μετρώ τις πληγές

κράτησα παρέα στις μοναξιές

είπα "καληνύχτα" στις σιωπές

συνήθισα να προσπερνώ τις αναποδιές

ρώτησα τελικά από μένα τι θες

άκουσα να λες όπως είμαι με θες

μέτρησα στο δάκρυ σου ευχές

πάλεψα να μη γυρίσω στο χθες

επιστράτευσα τόσες υπεκφυγές

σφράγισα της καρδιάς τις ρωγμές

έβαλα τέλος σε όλες τις αναστολές

άφησα "σ' αγαπώ" να μου λες

πέρασα ξανά στο λαιμό του πάθους τις θηλιές


Πηγή : http://www.facebook.com/note.php?note_id=10150129754810628&id=616201461


Came from passion, and you gave it a name




Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Διαλεγμένες ...

Όπως κάνω κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, έτσι και τώρα ανανεώνω το Blog.

Κάνω κάποιες δοκιμές σε εργαλεία και κώδικα... και αλλάζω κάπως την μορφή του.

Μετά από τόσο καιρό οι Αναρτήσεις έφτασαν τις 535. Είναι πολλές και δύσκολα, ιδίως ένας νέος αναγνώστης μπορεί να πάρει μία ενδεικτική εικόνα.

Σκέφτηκα να κάνω ένα 2ο Blog με Επιλεγμένες αναρτήσεις αλλά θα ήταν δύσκολο να συντηρείται. Έτσι Διάλεξα 35 ( προς το Παρόν ) αναρτήσεις για να μπορεί ο αναγνώστης να πάρει μία αντιπροσωπευτική εικόνα ( Στην Δεξιά Πλευρά ) .

Δεν είναι όλες με τα περισσότερα Κλικ, ούτε όλες είναι και πιο ενδιαφέρουσες. Υπάρχουν κι' άλλες που για διάφορους λόγους δεν έβαλα.

Είναι όμως ένα ικανοποιητικό δείγμα για την Υφή του Blog μου. Με αυτό κάποιος μπορεί να με καταλάβει πιο γρήγορα, πως σκέφτομαι, πως γράφω και τι θέλω να αποδώσω ...

Οι εικόνες και τα βίντεο δεν είναι τυχαία. Και πολλές φορές είναι η αιτία ( ιδίως τα τραγούδια ) για να γράψω.

Είναι ταξινομημένες από την πιο Νέα έως την Παλιότερη ( Για να μπορώ να προσθέτω και άλλες στο πάνω μέρος της λίστας ). Έτσι μπορεί κάποιος πολύ γρήγορα να πάει και στι πολύ παλιές αναρτήσεις με ένα κλικ.

Η Νο 1 είναι η και 1η Ανάρτηση που έγραψα, και είναι η Αγαπημένη μου, γιατί είμαι πολύ συναισθηματικά συνδεδεμένος.


Καλή Ανάγνωση ...




Bookmark and Share




Όσοι θέλετε να γράψετε την γνώμη σας ... πατήστε στο "σχόλια".



Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Η σκέψη μεταμορφώνεται σε νότες και ταξιδεύει ...

Τι κι αν η απόσταση μετράει ώρες ολόκληρες...

Η σκέψη διανύει απέραντα χιλιόμετρα σε μηδενικό χρόνο

και έρχεται δίπλα σου να σε ζεστάνει ανύποπτα με μια ανάμνηση.

Να σε ζεστάνει με μια ανάσα.


Η θέρμη της Ανάσας που σε αντάμωσε κάποτε,

αργεί να εγκαταλείψει το κορμί.


Σε περιπλανά στα μονοπάτια της Αναπόλησης.

Πολλές φορές μένει εκεί και τριγυρνά ατέρμονα,

ίσως και ώρες ολόκληρες…

Αργεί να φύγει… να ξεχαστεί.


Μερικές φορές η σκέψη περιδιαβαίνει στο σοκάκι του μυαλού που αφουγκράζεται

και γίνεται έγνοια, ανησυχία …

Μεταμορφώνεται σε νότες και γίνεται γλυκιά μελωδία

που ταξιδεύει… για να σου τραγουδήσει…

Όσο και παγωμένη να ναι η καρδιά,

η ζεστή ανάσα λιώνει έστω και λίγο τον πάγο

και οι σταγόνες βρίσκουν έξοδο από την άκρη του ματιού για να ελευθερωθούν…



Το τραγούδι παίζει ακόμα …









Να γελάς ( Θα προσπαθήσω ... )

Στίχοι: Υπόγεια Ρεύματα
Μουσική: Υπόγεια Ρεύματα
Πρώτη εκτέλεση: Υπόγεια Ρεύματα


Πότε βροχή, πότε αέρας, μια προσευχή, λόγια μητέρας
Φωνές που ακούγαμε παιδιά. Για μια στιγμή θέλω...

Είναι νωρίς, ζωή χαράζει, σαν μολυβιά στ' όνειρο στάζει
Ο αέρας παίρνει τα μαλλιά. Για μια στιγμή θέλω να...

Σε κοιτώ να γελάς και να φεύγεις πάλι μπροστά
μια ζαριά η ζωή για ν' αρχίσει πάλι και να
την κοιτάς να γελά και να φεύγει πάλι μπροστά
μια ζαριά η ζωή για να σβήσει πάλι

Είναι αργά, λόγια δεν βρίσκω, όση ομορφιά κι αν σου χαρίσω
πίσω απ' τα φώτα της ζωής. Για μια στιγμή θέλω να...

Σε κοιτώ να γελάς και να φεύγεις πάλι μπροστά
μια ζαριά η ζωή για ν' αρχίσει πάλι και να
την κοιτάς να γελά και να φεύγει πάλι μπροστά
μια ζαριά η ζωή για να σβήσει πάλι



Bookmark and Share




Όσοι θέλετε να γράψετε την γνώμη σας ... πατήστε στο "σχόλια".



Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

I'm a blind man and my world is pale ...



Δεν είναι τόσο Δυστυχής, αυτός που ανοίγει τα μάτια και αντικρίζει το Σκοτάδι...

γιατί όταν τα κλείνει βλέπει όλα τα χρώματα στην παλέτα του...

και μπορεί να ζωγραφίσει πολύχρωμα τοπία χαμένα στο Όνειρο



Δεν υπάρχει πιο Δυστυχής από αυτόν που ενώ μπορεί να δει ζωντανά το Ουράνιο Τόξο...

όταν κλείνει τα βλέφαρα ερμητικά, μπλέκεται στον Ιστό της Ονειροπαγίδας...

χάνοντας όλα τα Όνειρα στο Μισοσκόταδο... Στο Άχρωμο... Στο Θολό Τοπίο ...







Deep Purple - When A Blind Man Cries

If you're leaving close the door.
I'm not expecting people anymore.
Hear me grieving, I'm lying on the floor.
Whether I'm drunk or dead I really ain't too sure.

I'm a blind man, I'm a blind man and my world is pale.
When a blind man cries, Lord, you know there ain't no sadder tale.

Had a friend once in a room,
Had a good time but it ended much too soon.
In a cold month in that room
We found a reason for the things we had to do.

I'm a blind man, I'm a blind man, now my room is cold.
When a blind man cries, Lord, you know he feels it from his soul.



Bookmark and Share




Όσοι θέλετε να γράψετε την γνώμη σας ... πατήστε στο "σχόλια".



Related Posts with Thumbnails