Αλλά ο μέσος Έλληνας και ιδίως η μέση Ελληνίδα γυναίκα .. έτσι έχει μάθει ... Καμία σωστή Ποιότητα Ζωής .. Θέλουν όλοι ΜΟΝΟ την Καλοπέραση ...!!!

Αυτός ο Γηραιός κύριος με το Άσπρο Κουστούμι και το Μπαστουνάκι Ηλικίας 75 χρόνων ... είναι ακριβώς ο Ίδιος Κυριούλης που κάτω με τα Μαύρα Αθλητικά ρούχα ... κάνει αυτή την άσκηση που τουλάχιστον αυτοί που ξέρουν τα στοιχειώδη από Σωματική Άσκηση, ξέρουν ότι είναι Πανδύσκολο και σχεδόν Αδύνατο...

Εγώ ποτέ δεν το έχω καταφέρει ακόμα και στα πιο Γυμνασμένα μου χρόνια και δεν νομίζω να το καταφέρω ποτέ ... Είμαι σχεδόν 50 ... Ο Κύριος για να το κάνει ... γυμνάζεται φανατικά και Καθημερινά Συστηματική ... και ιδίως όταν το Κορμί όπως λέει Αρνιόταν να το κάνει ... 

Τι μας Διδάσκει ??? Ότι για να κάνουμε κάτι στην Ζωή .. δεν πρέπει μόνο να κάνουμε ότι είναι Εύκολο και το Γουστάρουμε αλλά να Προσπαθούμε Συνέχεια ... να κάνουμε το Σωστό για το Σώμα μας και άρα για την Ψυχή μας... Όχι βέβαια για την Μακροζωία όπως λέει. "Δεν θα θελα να πάω πολλά χρόνια ... αν δεν μπορούσα να κάνω αυτά και αν το κορμί μου δεν είναι γερό και Υγιές" .. λέει με Υπερηφάνεια και Συμφωνώ 100% μαζί του  

Σχεδόν όλοι οι "άνθρωποι", ιδίως όσο μεγαλώνουνε ... Εύχονται να ζήσουν όσο πιο πολλά χρόνια γίνεται ... και δεν εύχονται σχεδόν ποτέ να είναι Καλά τα Χρόνια. Γι αυτό κι εμένα δεν μ αρέσει η Ευχή "Χρόνια Πολλά", αλλά ... "Χρόνια Καλά" ... Δλδ όσα χρόνια και να ζήσει κανείς να είναι Ζωντανός... Γερός ... με Καθαρή Ψυχή ... και όχι Κατάκοιτος σε ένα Νοσοκομείο ( φαντάζομαι ότι κανείς δεν το εύχεται αυτό ) ... και Βάρος στον Άλλον όπως πάει να γίνει η Μάνα μου και είναι εδώ και μερικά χρόνια γιατί ΔΕΝ θέλει να γυμναστεί ( δεν πάει ούτε 3 γωνίες με τα πόδια ) ... ΔΕΝ κάνει Υγιεινή Διατροφή .. ( Παρόλο που έχει Διαβήτη τύπου 2 .. τρώει ΜΟΝΟ λιπαρά και τηγανιτά και Άσπρα Ψωμιά και και και ) ... και θέλει ΜΟΝΟ με Χάπια ... Χειρουργεία ... Μασάζ ... γενικώς πράγματα που δεν έχουν κανένα Κόπο ... Κανένα Σωματικό Ερεθισμό... και Καμιά μα Καμιά ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ !!! Τέτοια Άτομα δεν γερνάνε καλά ... και γίνονται ΜΟΝΟ βάρη στους γύρω τους και κυρίως στα Παιδιά τους ... Προσωπικά εμένα με έχει φτάσει ΗΔΗ στα όρια η Γκρίνια της και η Μιζέρια της ... που πονάει Συνέχεια και αχ και βαχ ... αλλά δεν βγαίνει να περπατήσει 100 μέτρα ... 

Τι Αθλητικά της πήρα ... Τι ένα σωρό ζώνες ... και Μέσης και Μασάζ ... Τι Στικ για να στηρίζεται και να μην πονάει ... τι Συσκευές Μασάζ Ηλεκτρονικές και Χειροκίνητες .. τι Αλοιφές και τα πάντα ... Αυτό που κάνει .. είναι να σηκώνει συνέχεια ένα Μπουκάλι με νερό για να πίνει το Χάπι που της Σκίζει το Στομάχι και τα Νεφρά και το Συκώτι ... και έχει γίνει ένα Σίγμα τελικό ... οι πέτσες κρέμονται ... η Καμπούρα στην Πλάτη όλο και μεγαλώνει ... και γίνεται όλο και πιο Γριά ... με ρυθμό λαγού όμως ... και όχι χελώνας όπως θα πρεπε ... 

Μόνο όταν φωνάζω και γίνεται χαμός ... τότε και μόνο τότε πάει κούτσα κούτσα ( όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος ... "Δεν έχουν κάτι ... Αλλά η Ελληνίδα μάνα Κουτσάινει πάντα ... έτσι .. για να δείχνει ότι Κουβαλάει και μια Ασθένεια " ) και την φοράει με τα χίλια ζόρια ... Και μετά ΠΑΝΤΑ λέει ... "Αααα ωραία η Ζώνη .. Κρατάει και δεν πονάω" ... Και αν δεν ήμουν εγώ ... θα άπλωνε ολόκληρη μπουγάδα και θα έβαζε σκούπα Ηλεκτρική σε όλο το σπίτι ... και μετά θα σφάδαζε από τους πόνους !!!

Ξέρετε μωρέ βλαμμένες Ε΅Ελληνίδες Μάνες - Γριές τι καταπόνηση της Μέσης γίνεται με την Μπουγάδα που σκύβεις Συνέχεια για να απλώσεις μετά ??? Αλλά ειδικά στην Ηλεκτρική Σκούπα ... που συνεχώς το Σώμα .. βρίσκεται σε μία κλίση περίπου 70 με 80 μοίρες ... και η μέση είναι σε Συνεχή καταπόνηση ..

Και τι κάνουμε μετά ? Αντί να έχουμε βάλει την ζώνη για να μην πονάμε ... και αντί να είμαστε γυμνασμένοι για να κρατάμε τους πόνους και τους Κραδασμούς .. πίνουμε με ευκολία και με την χούφτα τα Μεζουλίντ ... που ξέρουμε πλέον ότι είναι Εντελώς Απαγορευτικά για τα Νεφρά και το Συκώτι ... !!!

Αλλά ο μέσος Έλληνας και ιδίως η μέση Ελληνίδα γυναίκα .. έτσι έχει μάθει ... Καμία σωστή Ποιότητα Ζωής .. Θέλουν όλοι ΜΟΝΟ την Καλοπέραση .. Μόνο τα γούστα ... τα Λιπαρά Φαγητά και τα Τσίπουρα ... και από Υγιεινό τρόπο Ζωής ... Τίποτα !!! 

Δυστυχώς .. αυτή την Νοοτροπία την είδα και σχεδόν σε όλους τους Συμμαθητές μου, την περασμένη Παρασκευή που τους είχα καλέσει στο Σπίτι μου για Ριγιούνιον ... αλλά όχι με σκοπό να βρεθούμε μία φορά, και μετά όποτε να ναι μετά από 10 χρόνια ... άλλοι κατάκοιτοι και άλλοι με το ένα πόδι στον Τάφο και άλλοι Ολόκληροι μέσα ... αλλά να βρισκόμαστε Σταθερά .. κάθε Πρώτη Παρασκευή Κάθε Μήνα ... για να μην Ξαναχαθούμε .. Οι περισσότεροι έχουν να βρεθούνε 30 χρόνια και οι άλλοι 3 - 5 - 10 - 15 ... εκτός ΑΝΝΝ τύχει και βρεθούνε σε Καμιά Εκκλησία ... σε Καμιά Λαική και όσο περνάει ο Καιρός ... σε κανένα Μνημόσυνο ... και Καμιά Κηδεία ... 

Ιδίως ένας από τους παλιούς τάχα μου Φίλους ... έτσι κάνει χρόνια τώρα .. Πρώτος μαθαίνει ποιος Πέθανε .. Ποιος μπήκε στο Νοσοκομείο ... και ποιος πάει να κάνει Εξετάσεις και ποιος είναι Άρρωστος .. Δεν Ασχολείται με κάτι άλλο ... Ευτυχώς έγινε κάτι χοντρό και τον έστειλα κανονικά ΄γιατί όλα αυτά τα χρόνια ενώ τον Παρακαλούσα για να ξαναβρεθούμε ... είχε μόνο Χρόνο όπως Ισυζριζόταν για για Γηροκομήσει τον 90χρονο Θείο του ... και τους Γονείς του που είναι πάνω από 80 ... Και όταν πεθάνουν σε λίγα χρόνια ? θα ζήσουν Αιώνια ??? Και αυτός θα έχει πάει 60 .. 60 και ??? τι θα κάνει ? Ποια θα είναι η Ζωή του μετά ??? Και είναι και Άκληρος αλλά και Ανύπαντρος ... αλλά όχι Ιδεολογικά όπως εγώ και όπως άλλος ένας φίλος μας Φωτογράφος ... Θέλει λέει να κάνει Οικογένεια και Παιδιά ακόμα και στα 48 του ... αλλά από Γυναίκα .. ούτε με το Κυάλι ... Πότε θα την γνωρίσει ... πότε θα την ζήσει για να κάνει το επόμενο Σημαντικότατο βήμα .. πότε θα κάνει παιδιά .. δεν ξέρω ... Και η Κοπέλα ποια θα είναι ? Η Σάρα ? Πόσο θα ναι ? 30 ??? Παίρνει η 30άρα 48άρη και μάλιστα Καρασιτεμένο ??? Χμμμ ...

Αρα .. Καμμένο Χαρτί κι αυτός ... αλλά και οι άλλοι οι φίλοι μας οι Παντρεμένοι ... Κολλημένοι ΜΟΝΟ στην Οικογένειά τους ... άντε και στους Συγγενείς 2ου βαθμού ... και είμαστε όλοι μια γειτονιά που μένουμε όλοι στα 100 μέτρα ... και είναι έτοιμος να Πεθάνει κάποιος .. και το μαθαίνουν μόνο στην Κηδεία του ! Εδώ μια Συμμαθήτριά μας έκοψε τα πόδια της πάνω από το γόνατο και ένας άλλος Συμμαθητής μας είχε χρόνια την καρδιά του και δεν μπορούσε να ανεβεί 5 σκαλιά ... και το μάθανε μόνο όταν η κοπέλα κυκλοφόρησε στην γειτονιά με το Αναπηρικό Αμαξίδιο ... και το παληκάρι με την Καρδιά τελικά τον Πρόδωσε και πέθανε ... και τελικά ούτε στην Κηδεία του δεν πρόλαβαν να πάνε.

Αυτό λοιπόν κατάλαβα περίτρανα τώρα που τους κάλεσα στο σπίτι μου μετά από 30 χρόνια .. Βέβαια οι περισσότεροι είχαμε βρεθεί πριν 13 χρόνια 2 φορές σε ένα χρόνο ... Βέβαια εγώ τους είχα μαζέψει πάλι ... Και τις 2 φορές ... Και μετά όταν Θύμωσα όπως αναφέρω σε μερικές αναρτήσεις πριν ... δεν τους ξανα μάζεψα ποτέ ... Και μαντέψτε ... ΠΟΤΕ δεν ξανα μαζεύτηκαν ... 1 φορά μόνο 3 άτομα σε ένα Τσιπουράδικο .. Αυτό λέγεται Μάζωξη ???

Και το έκανα πάλι την περασμένη Παρασκευή και για έναν Ακόμη λόγο ... Ήξερα ότι θα έρθουν οι μισοί και λιγότεροι ... Αλλά ήθελα να τους Αποδείξω ότι έχουν Σκουριάσει και έχουν Σαπίσει. Ακόμα και τώρα εντάξει .. Κρύβονται πίσω από τα παιδιά τους ... Όταν τα παιδιά Ανοίξουν τα φτερά τους και Φύγουν ... τότε θα μείνουν Μόνοι και μετά θα τρέχουν στα καφενεία για να συναντήσουν τους Άλλους ΜΟΝΟΥΣ γέρους ... να γεμίσουν την Μίζερη Ζωή τους.

Μερικοί είναι οι "Τυχεροί" .. που τα παιδιά τους, όπως και οι Ίδιοι ΚΟΥΜΠΟΥΡΕΣ  ... δεν θα πάνε να σπουδάσουν. θα μείνουν σε ένα σπίτι δίπλα ή παραδίπλα και θα τους Γηροκομήσουν ... Όπως έκαναν και αυτοί με τους γονείς τους .. Όπως θα κάνουν και τα Εγγόνια τους με τα Παιδιά τους ... και η Γ@μημένη Οικογενειοκρατία που έχει Διαλύσει κάθε Ανθρώπινο ... Αξιοκρατικό αλλά προπάντων και Αλληλέγγυο Ιστό ... ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ !!!

Αυτά .. Τα Άλλα τα Ευκόλως Εννοούμενα ... ας μην γραφτούν και Έχουμε Θύματα !!!

"Σε χασικλήδες και πόρνες είδα περισσότερο Θεό απ' ότι σε υποτιθέμενους ευσεβείς" ....

Είναι φορές που η ανάγκη μας για στηρίγματα είναι μεγάλη, έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη στην ίδια τη ζωή και τη γεύση των αληθινών πραγμάτων.

Από τη μια, η ανάγκη, από την άλλη, υπαρξιακά ερωτήματα, που έως τώρα δεν έχουν απαντηθεί, μ' έφεραν κοντά σε μια προσωπικότητα, τον πατέρα Φιλόθεο Φάρο.

Μερικοί από εσάς μπορεί να έχετε διαβάσει βιβλία του, αρκετοί μόνο το «Έρωτος Φύσις» εξαιτίας του οποίου πολλοί τον χαρακτήρισαν «επαναστάτη ή αναρχικό παπά», άλλοι, πάλι, τον ακούτε για πρώτη φορά. Άλλοι πιστεύετε στον Θεό και άλλοι όχι. Το βέβαιο είναι πως, όλοι είμαστε φτιαγμένοι απ' το ίδιο ύφασμα και άνθρωπος χωρίς ανησυχίες δεν υπάρχει.

«Μεγάλωσα στην Τρούµπα, ο πατέρας µου είχε εκεί κουρείο. Έτσι είχα την ευκαιρία να γνωριστώ µε τους χασικλήδες και τις πόρνες της περιοχής. Σας διαβεβαιώνω, πως σ' αυτούς τους ανθρώπους είδα περισσότερο Θεό απ' ό,τι σε υποτιθέμενους ευσεβείς. Γιατί είδα ανθρώπους οικτίρμονες. Σπλαχνικούς».

Γιατί γίνατε ιερέας;

Στην πραγματικότητα έγινα για να καλύψω δικές µου ανάγκες, για να σώσω εμένα...

Από τι;

Μεγάλωσα σ' ένα πολύ προβληματικό περιβάλλον, µε δυο γονείς που δεν είχαν καμιά επικοινωνία και τίποτα κοινό µεταξύ τους. Ο πατέρας μου ήταν αλκοολικός.. Ήθελα να πιαστώ από κάπου, έψαχνα ένα καταφύγιο. Και το βρήκα στα λόγια των πατέρων της Εκκλησίας. Είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος να γνωρίζει τον εαυτό του, αλλά και τα κίνητρά του. Δεν έχει σημασία τι κάνουμε και τι λέμε, αλλά γιατί το κάνουμε και γιατί το λέμε. Κυρίως το πρόβλημα δεν είναι «πόσα έχουμε», αλλά πώς τα διαχειριζόμαστε

Η σχέση σας µε τον Θεό;

Λίγο πριν χειροτονηθώ είχα πάει ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος και εκμυστηρεύτηκα στον ηγούμενο της Μονής Διονυσίου πως δεν είχα αρκετή πίστη. Μα θέλετε να γίνετε παπάς και δεν έχετε αρκετή πίστη; µε ρώτησε. Μαζί µου ήταν τότε ο καθηγητής Θεολογίας Σάββας Αγουρίδης, ο οποίος του είπε, τι νομίζετε γέροντα, πως µόνο σαρκικές έγνοιες ταλαιπωρούν τους ανθρώπους; Είναι και οι υπαρξιακές.

Τί είναι πίστη; Πως μπορεί κάποιος να βοηθηθεί από κάτι που δεν γνωρίζει;

Είναι μια τραγική ερώτηση και δεν ξέρω αν καλυφθείτε από την απάντηση μου. Η πίστη βιώνεται μέσα από άσκηση, μέσα από τον περιορισμό του Εγώ, μέσα από την άρνηση του κόσμου των υλικών πραγμάτων και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη βρει όσο είναι απορροφημένος από τη ρηχή πραγματικότητα των υλικών ανέσεων, του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας.

Έρωτας η αγάπη; Οι φροϋδικοί, λένε ότι ερωτευόμαστε αυτόν που μας καθρεφτίζει καλύτερα απ' όλους τους άλλους.

Η δυσκολία είναι ότι φοβόμαστε πως αν αφεθούμε, δεν θα ερωτευτούμε αυτόν που «πρέπει». Ο έρωτας δεν είναι κατοχή, αλλά µία διαρκής αναζήτηση. Για να τον ζήσεις όσο γίνεται ουσιαστικότερα, πρέπει να ασχοληθείς µε την ωριμότητά σου. Ο Χριστός λέει «αν θέλεις να κερδίσεις τη ζωή σου, πρέπει να τη χάσεις». Στον έρωτα πρέπει να δοθείς µέχρι θανάτου, αν θέλεις να βιώσεις την πληρότητά του.

Γιατί οι θρησκείες μιλάνε για τη μετά θάνατον ζωή, την ανάσταση; Γιατί κανείς δεν δέχεται το «πεπερασμένο»του μυαλού μας;

Διότι ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη αγωνία. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ότι θα «καταλήξει» στο μηδέν. Γι' αυτό είναι πολύ επιρρεπής σε οποιονδήποτε του προσφέρει κάποια διέξοδο, κάποια «θεραπεία» γι' αυτήν την αγωνία του θανάτου. Η πραγματική χριστιανική παράδοση δεν αναζητεί αλλού τη ζωή, αλλά εδώ και τώρα. Υποσχόμαστε τη μετά θάνατον ζωή, όταν δεν έχουμε να προσφέρουμε τίποτα τώρα.

Γιατί υπάρχουν αδικίες;

Επειδή ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Αν δεν είναι ελεύθερος να κάνει κακό, παύει να είναι ελεύθερος.

Υπάρχει δρόμος για τη σωτηρία της ψυχής;

Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε, κοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, τόσο πιο ξεκάθαρα θα βλέπουμε που μπορούμε να πάμε. Ωστόσο, η αυτογνωσία είναι πάρα πολύ ρηχή. Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται μέσα μας. Ο άνθρωπος όταν περιμένει από αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, είναι σε πολύ άσχημη θέση.

Γιατί χρειάζονται οι άλλοι; Δεν καταλαβαίνω. Εννοείτε το καθρέφτισμα;

Η δυνατότητα του ανθρώπου να αυτοεξαπατάται είναι ασύλληπτη. Υπάρχει μια ιστορία που λέει πως όταν ένας άνθρωπος σου πει πως είσαι άλογο, το παραθεωρείς. Όταν ένας δεύτερος σου το ξαναπεί, το σκέφτεσαι. Όταν ένας τρίτος στο επαναλάβει, πας και αγοράζεις μια σέλα. Η δυνατότητα να πιστεύω πως είμαι ο Βαλεντίνο, ενώ έχω μια μύτη τρία μέτρα, είναι πραγματικά ασύλληπτη.

Πως διαχειριζόμαστε τις ενοχές μας;

Η ενοχή είναι μια κρίση αλαζονείας. Είναι η άρνηση ενός ανθρώπου να δεχτεί ότι μπορεί να έχει κάνει κάτι αποκρουστικό και ότι έπεσε τόσο χαμηλά. Η αλαζονεία είναι ανωριμότητα, και είναι γεγονός πως ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ότι είναι ατελής. Ο Σκοτ Πεκ έχει γράψει ότι η επίτευξη της κοινωνίας προϋποθέτει κατάθεση της κατάντιας. Ο άνθρωπος που ζει μόνος, που η ανάγκη του ν' αγαπήσει και ν' αγαπηθεί δεν καλύπτεται, βιώνει μια οδύνη από την οποία αναπόφευκτα θα ζητήσει μια απόδραση: φάρμακα, πολιτική, θρησκεία, ταχύτητα, επιστήμη, δεν έχει σημασία το μέσο απόδρασης. Ο νέος άνθρωπος μεγαλώνει ευνουχισμένος σπίτι του, με την ψευδαίσθηση ότι είναι το κέντρο του κόσμου, κι έτσι όταν κάποια στιγμή στην εφηβεία βγαίνει στον κόσμο, τα χάνει...

Γιατί αγαπάτε τη λέξη «οικτίρμων;»

Στα στενά της Τρούµπας, όπως σας είπα, συνάντησα την Ορθοδοξία. Εκεί είδα ανθρώπους οικτίρμονες. Σπλαχνικούς. Έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάντιας τους, ήταν ανεκτικοί τόσο μεταξύ τους όσο και µε τους άλλους. Αυτοί οι «μεγάλοι αμαρτωλοί» βίωναν την πιο καίρια χριστιανική αρετή, που είναι η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποδοχή του άλλου. Στο βιβλίο μου «Κλήρος: Μια υπόσχεση πατρότητας που δεν έχει τηρηθεί», αναφέρεται πως ο Θεός έλαβε σάρκα για να προσφέρει τη δυνατότητα ολοκλήρωσης και πληρότητας στον άνθρωπο. Αυτή η δυνατότητα δεν εξασφαλίζεται ούτε και προσφέρεται απρόσωπα και εξ αποστάσεως. Αν δεν «µπούμε και δεν περπατήσουμε μέσα στα παπούτσια των ανθρώπων», δεν µπορούµε να βοηθήσουμε. Όποιος Ζει, κάνει λάθη.

Μετανάστες, ξενοφοβία, ρατσισμός, φράχτες για να τους κρατάμε έξω, άλλοι τους πετάνε στη θάλασσα. Τι λέτε;

Μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες τους; Αν αγαπάς έναν άνθρωπο, σκέφτεσαι ποιες είναι οι δικές του πραγματικές ανάγκες. Η κοινωνία μας διέπεται από μια στάση, η οποία για μένα είναι παρακμιακή, που λέει πως, αν αγαπάς κάποιον, πρέπει να τον χαϊδεύεις. Αυτό δεν είναι αγάπη. Όταν ένας άνθρωπος έχει λιποθυμήσει, χρειάζεται ένα χαστούκι, όχι ένα χάδι.

Η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα;

Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή. Είναι θεόδοτο το δικαίωμα του ανθρώπου να ζήσει και να πεθάνει όπως εκείνος θέλει. Ο Θεός δεν επεμβαίνει σε αυτήν την ελευθερία. Ποιος είμαι εγώ να επέμβω;

Στο βιβλίο σας «Ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά» αναφέρετε ότι η μέση ηλικία είναι παραμελημένη. Πώς ξεπερνιέται η κρίση της μέσης ηλικίας εσωτερικά αλλά και στις σχέσεις με τους άλλους;

Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα, πρέπει ν' αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω...

Είστε ευτυχισμένος πάτερ;

Δεν ξέρω τι πάει να πει ευτυχία. Για µένα καταλληλότερη λέξη είναι η «πληρότητα». Να αισθάνεσαι μέσα σου «γεμάτος». Χαρά, αγαλλίαση, συγκίνηση! Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχω και στιγμές δυσφορίας, απογοητεύσεις, στιγμές πικρίας... Αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα μου είναι εσωτερική γαλήνη.