Κάποτε μία φίλη μου είπε ... "Συνέχεια βάζεις φωτογραφίες που οι Γυναίκες είναι με Πλάτη γυρισμένες". Πραγματικά αυτή και μία Άλλη που είχα βάλει σε μια άλλη Ανάρτηση με τρελαίνουν !!! Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Εδώ στου δρόμου τα μισά έφτασε η ώρα να το πω άλλα είναι εκείνα που αγαπώ γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.
Στ' αληθινά στα ψεύτικα το λέω και τ' ομολογώ. Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά, πάντα πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.
Share to Facebook (Αν θέλετε να κάνετε Share μόνο τη συγκεκριμένη Ανάρτηση, τότε κάνετε κλικ στον Τίτλο της και μετά πατάτε το κουμπί του Share)
Ξέρω πως πρέπει να συμβεί, για να μπορέσω να Νιώσω !!!
Κοιτάω Μπροστά ειδάλλως με σιχαίνομαι, μοιάζω με όλα αυτά που αρνήθηκα και σέρνομαι...
Το τίμημα
Στίχοι: Μυτακίδης Μιχάλης Μουσική: Active Member Ερμηνευτές: Active Member
Όταν ξεθάβω μια στιγμή που μέσα μου ήταν αφημένη σα φωτογραφία παλιά και ρετουσαρισμένη δε μ απομένει καλό αφού μισώ τη νοσταλγία νοιώθω σα χάρβαλο μέσα σε φρικωδία.
30 χρόνια στο hip hop κι όλα τους πυρόφραχτα για τ όνειρό μου μόνο δέχομαι την πατρότητα και την ικανότητα τα λιγοστά να κάνω μπόλικα - κληρονομιά απ την αρχική αίσθηση του κώδικα.
Μη σπαταλιέσαι λοιπόν μικρό κλωσόπουλο, γύρε στην κούρνια σου ό,τι πεις είναι ανώφελο τίποτα δεν έζησες στo χρόνο του, δεν ξέρεις. Με φήμες σε φορτώσαν και απλά τις μεταφέρεις σε βρήκαν οι εύκολοι στην κωλοπιλάλα σου και μεγάλο ψέμα σφηνώσαν στην κεφάλα σου. Θα μεγαλώσεις κι εσύ και στην λιγοψυχιά σου, θα μετανιώσεις για όλα τα μουρμουριστά σου.
Κι όταν θυμηθείς ότι η ξεφτίλα σε πασπάτευε, κάτσε στην άκρη κόρη του γιαλού κι αγνάντευε το μικρό καράβι τους να βουλιάζει αύτανδρο για κάθε ακίνδυνο, κωλοβρόντη κι άνανδρο.
Κοιτάω μπροστά μονάχα τ άλλα δεν προβλέπονται σ αυτά τα μέρη οι μαλάκες δεν παλεύονται μόνοι τους χαρχαλεύονται και για ψύλλου πήδημα θα τελειώσουν άσχημα είναι το τίμημα.
Κοιτάω μπροστά ειδάλλως με σιχαίνομαι, μοιάζω μ όλα αυτά που αρνήθηκα και σέρνομαι μα όσο κι αν ντρέπομαι δεν κρύβω τα χνάρια μου, τόσο καιρό τώρα έχω τα φεγγάρια μου.
Κάνω στα όμορφα λοιπόν απόψε το χατίρι και σ εκείνους που αξίζει να τους πιεις στο ποτήρι τάζω πάνω απ τη σκηνή ένα σκιάχτρο τη φορά σαν τ όνειρό τους και τα μάτια τους τα καθαρά.
Με τους επαΐοντες όμως παρατραβάω το σκοινί και με τους δύστροφους μάλλον χάνω την υπομονή, τους αυλοκόλακες τους στέλνω κατασκήνωση, με τους φευγάτους η μέγιστη ταπείνωση.
Σαμπλάρω δείγματα με τη ζωή που κουβαλάνε είναι παράνομο γι αυτό και με γλυκομεθάνε. Δένω τους στίχους έξω απ το μπουντρούμι μου, χεριάζω χρόνο και για σας και τρώω τη μούρη μου.
Μα απ όλα αυτά τα λάθια μου βρήκα στα βάθια μου ό,τι δε φίλιωσε ποτέ μπροστά στα μάτια μου.
Ψευτολογιάζω τη χαρά, ξελογιάζω τη θλίψη κι όποιος το τέλος μου ξέρει ζητάω να μου το κρύψει και να ευχηθεί μπροστά στην αχολογιά μας πίνοντας δυο γουλιές «ζωή» στην υγειά μας στο παιχνίδι πάντα να ναι οι κατάλληλοι παίχτες, γιατί η φωτιά καίει τους πλεονέκτες.
Share to Facebook (Αν θέλετε να κάνετε Share μόνο τη συγκεκριμένη Ανάρτηση, τότε κάνετε κλικ στον Τίτλο της και μετά πατάτε το κουμπί του Share)
